Schloss Greifenhain
Vrijdag, 6 uur. Oh nee, 9 uur. Toch maar 10 uur. We vertrokken naar Drebkau, Duitsland. Daar staat het “schloss Greifenhain”, wat door Anne en Yvette is gekocht en gaandeweg wordt opgeknapt. Op de site hadden we natuurlijk al foto’s bekeken, maar bij aankomst (slechts 9 uur na vertrek inclusief de nodige plas-, rook- en eetpauzes) bleek dat al deze foto’s bij lange na niet de pracht van de locatie weergaven.
Schloss Greifenhain in al haar pracht
Het slot ligt op 12.000 vierkante meter grond en aan de rand van Greifenhain. Het is dus ook vernoemd naar het plaatsje zelf. In 1870 is het gebouwd en heeft dus al heel wat meegemaakt. Aan het einde van haar functie als woonhuis woonde er zelfs 10 complete gezinnen in! Gelukkig voor ons waren die inmiddels weg.
Het slot is van de buitenkant echt een plaatje. Het zit goed in de verf en daardoor steekt het mooi af tegen de oude bomen, waarvan de oude plataan langs de oprit toch wel één van de mooiste is.
In het slot is ook al veel opgeknapt. De hal is een plaatje, met een prachtige stenen vloer en sinds kort ook een glas in lood raam boven de voordeur. Helaas zijn bordjes voor de nooduitgang verplicht…
Er zijn verscheidene kamers die allemaal hun eigen thema hebben en door Anne en Yvette worden opgeknapt. Met hulp natuurlijk, maar ze hebben samen de regie in handen. Wij mochten in de Orientaalse kamer verblijven.
Door het gebruik van oranje, donkerrood en bruin is dit een heel warme kamer die aan de oostkant van het gebouw ligt. Het bed, wat echt lekker slaapt, staat in een nis, waardoor het een knus bedstee gevoel krijgt. De rest van de kamer is behangen met oriëntaalse goodies.
De badkamer is voorzien van alle luxe, wellnessdouche, toilet, dubbele wasbak en grote spiegel, maar door het gebruik van mozaïek toch weer orientaals en knus. Leuk detail: de douche komt uit de bruidsuite en neem dus maar aan: die is goed. Een lekkere harde massagestraal, wat ook meteen de reden voor de verhuizing was: de straal haalde het bed in de bruidsuite.
Helaas heb ik geen foto’s genomen van de kamer. Maar deze komen binnenkort op de site van het slot. Daar staan al wel andere foto’s van andere kamers.
Afijn, we kwamen laat aan, maar werden warm verwelkomd. Al snel een biertje (lees: bier, 0,5l was het kleinst) en een rondleiding. Daarna mochten we genieten van Yvette’s Kookkunsten. Jawel, met een hoofdletter K, want het eten was echt op en top! Visschotel, varkenshaasjes, gebakken aardappeltjes, groente en een waar keuze menu salades, je kon het zo gek niet bedenken.
Na nog wat bier en een goede nachtrust brak onze (helaas) enige gehele dag op Schloss Greifenhain aan. Na een stevig ontbijt trokken we de wandelschoenen aan en gingen we op pad, de omgeving verkennen. Niet iedereen, Thomas bleef gasten verwelkomen, Anne en Yvette waren volop in de weer om het iedereen naar hun zin te maken en sommigen gingen gewoon andere dingen doen. Niets moest, alles mocht.
Nou, wandelen kan daar wel. Genoeg ruimte, maar, wat me opviel, vrij weinig wandelpaden. Veel langs akkers en door het bos. Ook de vele jachtposten vallen op.
Jachthutje dichtbij het slot
Maar logisch, want tegen het einde van de wandeling zagen we dan toch een hele groep reeën.
De reetjes in de verte (klik op het plaatje voor een grote, met herkenbare reetjes)
Ja, wel op afstand. Zelfs met een 200mm lens waren ze nog ver weg. Maar ze hadden ons wel door. Tenminste… ik streel mezelf met de gedachte dat ze door ons op de vlucht gingen. Terwijl we toch echt niet meer dan plaatjes schoten.
Na een paar uur wandelen waren we er toch wel klaar mee. Gelukkig zagen we het slot weer liggen.
Ronduit prachtige locatie
Helaas zaten er nog wat weilanden, wat stukken schrikdraad en een slootje tussen ons en het slot in. Maar met hulp van de heren kwam iedereen droog aan op het slot.
Slootspringen met hulp 
Daar werden we voorzien van een koud glas bier en wat versnaperingen. Let u even op het “bescheiden” glas wit bier.
Wat kan een mens nog meer wensen!?
Ondertussen was Kolonisten van Catan uit de doos en was een hele groep bezig met een oud-Hollandse gewoonte: koloniseren. Sander had een “frisbee” meegenomen waarmee ik me uitstekend heb vermaakt. Voor de mensen die me kennen: schrik niet, maar ik heb zelfs een kleurtje gekregen! En hoewel ik op de foto nog mijn schoenen aan had, waren die al vrij snel uit. Op blote voeten frisbeet toch echt beter.
Gotcha!
’s Avonds was er een heerlijk diner en wederom: complimenten voor de kok. Het diner werd afgesloten met een ijstaart die geheel zelf gemaakt was door Yvette. Hoewel ik niet zo een toetjes mens ben heb ik toch een tweede ronde gedaan. Uiteraard was het aansnijden van de taart weggelegd voor “hare jarige” Nienke. Het eerste stuk was voor Thomas.
Nienke en Thomas bij de ijstaart.
Na het eten was het tijd om de beamer uit te pakken en de Wii aan te sluiten. Na een complete ronde (4 parcours) Mario Kart op 1 te hebben gestaan vond ik het wel even best. Het was wel duidelijk waarom ik zo weinig kleur had.
Er werd getoept (spel je dat zo!?) en andere waren gewoon druk in gesprek. Van dat toepen heb ik nog weinig kaas gegeten. In ieder geval vond niemand het nodig mijn “bluffen” te checken. Dit verklaart misschien ook waarom ik zo slecht ben in poker.
De Wii-ers
Niets moet, alles mag...
Na weer een heerlijke nacht was het helaas tijd om naar huis te gaan. Ik dacht nog: als ik nou bel om te zeggen dat ik een dag extra moet blijven wegens autopech geloven ze me meteen. Ik rij immers een Franse auto. Maar helaas… ik was niet de enige die afhankelijk was van mijn peut. Dus om 13:00 taaiden we af.
De uitbundig zwaaiende man is Anne, diens vrouw Yvette staat er glimlachend naast
Na ruim 9 uur gereden te hebben waren we thuis. Onderweg natuurlijk even schnitzel gegeten, een paar keer getankt (ik niet, nieuwe diesels…. Prachtig!) en gerookt (wederom: ik niet). Met gemengde gevoelens stapte ik ’s avonds in bed. Het was lekker om weer thuis te slapen, maar een paar dagen extra in Schloss Greifenhain had ik echt niet afgeslagen.
Anne en Yvette; bedankt voor jullie gastvrijheid en voor de goede zorgen.
Nienke en Thomas: bedankt voor een waanzinnig en nu al legendarisch weekend!
En nog enkele foto’s tot Schloss:
Sorry, die volgen dinsdag
Ik ben zo vrij geweest om even vanuit het huis van de buurman een foto te maken van van het hele terrein.
